Rozdział drugi.

   Gdy znajduję się na Łuczniczce czuję się jak w poprzednim sezonie, gdy byłam tu na każdym meczu. W tym jestem tutaj pierwszy raz, ale nic dziwnego, skoro 11 września urodził się Julek. Pamiętam, że 10 września, parę minut po dwudziestej drugiej dzwoniłam do Marcina, którego wyrwałam ze snu. To on towarzyszył mi przy porodzie, to on był pierwszą osobą, poza mną, która zobaczyła Mojego synka. Stracił pół nocy tylko po to, bym nie była sama w jednym z najważniejszych dni w moim życiu. Nie przeszkadzało mu to, że 12 września ma prezentację zespołu i mecz. Czasem nawet w mojej głowie pojawiała się myśl, że byłby idealnym kandydatem na ojca Julka, jednak wiedziałam, że jest Moim przyjacielem, bez którego nie poradziłabym sobie z tym wszystkim. I było coś jeszcze.. nikogo nie jestem chyba już w stanie pokochać tak jak człowieka, który mnie zostawił.

   Rozpoczyna się rozgrzewka. Wśród zawodników przyjezdnej drużyny widzę Ciebie. Rozglądasz się uważnie, ale chyba mnie nie widzisz, więc starasz się skupić na meczu. Kipek macha Nam, więc odmachujemy mu z Olgą. Na szczęście tego nie widzisz. Olga przygląda mi się chcąc dowiedzieć się,  czy wszystko jest okej. Uśmiecham się.

   Mecz się rozpoczyna. Kibicuje Transferowi za całych sił. Nie dlatego, że Ty grasz w przeciwnej drużynie. Ten klub był w Moim życiu od zawsze. To na tej hali poznaliśmy się po jednym z meczów w czasie pierwszego sezonu, gdy tu grałeś. W Łuczniczce przeżyłam wiele pięknych chwil, ale były i takie, których nie chciałabym pamiętać. 

   Z meczu nie pamiętam zbyt wiele akcji Twojej osoby. Nie grałeś nawet długo. A Mój Transfer, pomimo złego początku sezonu wygrał dzisiejszy mecz. 

    Gdy Marcin wyciągnął za barierek najpierw Olgę na boisko, a później uparcie prosił mnie, bym się dała zabrać wiedziałam, że rozmowa z Tobą jest nieunikniona. Olga znów ponowiła pytanie, czy jestem gotowa, by stanąć z Tobą Twarzą w Twarz. Wzruszyłam ramionami stojąc obok Niej. Niczego w tej chwili nie byłam pewna…

~~~~

   Janek Nowakowski był Nowym nabytkiem Naszego zespołu. Wydawał się naprawdę przyjemnym człowiekiem, choć nie miałam okazji, by z Nim porozmawiać. Teraz właśnie rozmawiał z Kipkiem. Olga była wtulona w ramię Swojego chłopaka, a ja stałam obok. Twój zespół powoli zaczął opuszczać szatnię. Już wcześniej chciałeś ze mną rozmawiać, ale ja byłam zajęta rozmową z Marcinem, a Ty musiałeś udzielić wywiadu. Gdzieś w środku miałam nadzieję, że nie będę musiała słuchać tego, co masz mi dziś do powiedzenia. I Ty jednak opuszczasz szatnie podchodząc do Nas. Witasz się z Marcinem, przedstawiasz Oldze, wymieniasz uśmiechy ze środowym i pytasz, czy możemy się przejść. Wzruszam ramionami i chowam ręce do kieszeni spodni, jednak ruszam ku drzwiom wyjściowym. Staje na uboczu i czekam, aż rozdasz parę autografów, po czym niezbyt miłym tonem oznajmiasz, że naprawdę Ci się śpieszy. 

   Moment, w którym byłeś okrążony przez dziewczyny był idealny, by uciec, ale to pogorszyłoby moją sytuację. Obejmujesz mnie ramieniem jeszcze raz mówiąc kibicom, że po prostu musisz iść, że nie mogę czekać tyle na Ciebie. Przepraszasz ich, a gdy tylko się oddalamy odchodzę od Ciebie trzymając dystans. Pierwsze minuty idziemy w ciszy. Ja wiem, że musimy się skierować do mieszkania, w którym kiedyś mieszkaliśmy razem. Moja mama nie może przecież opiekować się w nieskończoność Naszym synem.

-Możemy gdzieś usiąść? – zapytałeś.

-Moja mama jest z Julkiem. – oznajmiłam sucho. – Obiecałam, że do dziewiętnastej wrócę.

-Czyli ma na imię Julek. – powiedziałeś jakby do siebie. – Mamy trochę czasu, usiądźmy.

   Ciągniesz mnie w stronę ławki, po czym siadasz na Niej, a mnie usadawiasz na Swoich kolanach. Jest prawie tak, jak dawniej, gdy przychodziliśmy do tego parku. Nawet nie wiesz, jak krzywdzisz Mnie tym zachowaniem. Robisz wszystko tak, jakbyśmy wcale się nie rozstali. Nie wiesz, że Moje serce wali teraz niesamowicie. Nie wiesz, że mam ochotę Cię przytulić i nigdy więcej nie wypuścić. Przecież ja nadal się z Ciebie nie wyleczyłam. Miałam zamknąć ten rozdział, ale Ty mi nie pozwalasz.

-Lilka ja…

-Spieprzyłeś wszystko. – warknęłam. Nie chciałam pokazać Ci, jak działa na Mnie to, że jesteś tak blisko.

-Wiem, ja…

-.. przynajmniej nie zaprzeczasz. – stwierdziłam. – Posłuchaj, nie chcę nic od Ciebie. Nie oczekuję niczego. Nie musisz brać udziału w życiu Julka, nie musisz dla Niego istnieć. Ten list, który wysłałam miał być zakończeniem wszystkiego, co nas łączyło. Nie chcę, byś zostawił kolejną kobietę..

-Lilka, wysłuchaj mnie. – poprosiłeś. – Naprawdę myślałem, że tak będzie lepiej. Gdybyś powiedziała mi, że jesteś w ciąży, gdybym wiedział..

-… mówiłeś, że chcesz, bym została Twoją żoną. – przerwałam Ci po raz kolejny. – Mówiłeś, że to ja mam być matką Twoich dzieci. Te wszystkie słowa były kłamstwami.

-Lilka, ja naprawdę chciałem dobrze. – szepnąłeś nerwowo ujmując Moją twarz w Swoje dłonie i patrząc mi w oczy. – W tamtej chwili myślałem o tym, jak bardzo kochasz Bydgoszcz, o tym, że masz tu rodzinę, przyjaciół.. o tym, że ciężko będzie Ci to wszystko zostawić.

-Kochałam też Ciebie. – zauważyłam. – Bydgoszcz stała się dla Mnie znienawidzonym miastem, gdy mnie zostawiłeś. Z przyjaciół był tylko Marcin, a moja mama.. jestem już dorosła, nie mogłam do Niej biegać dlatego, że mnie zostawiłeś. To przy Tobie wszystko było piękne.

-Przepraszam. – szepnął głaszcząc Mnie kciukiem po policzku. – Wiem, że teraz nic nie zmienię. Przepraszam, że myślałem zawsze o Tobie. Że nie widziałem, jak bardzo Ci źle. Że zostawiłem Cię w momencie, gdy tak bardzo mnie potrzebowałaś. Przepraszam, że nie było mnie obok. Lilka, wiem, że nie jestem w stanie tego naprawić. Ale nie zapomniałem o Tobie…

-… zapomniałeś, masz kogoś. – uśmiechnęłam się nikle. Jego twarz znalazła się nagle blisko mojej. - Musimy iść.

Nie czekając aż coś odpowie zeskoczyłam z Jego kolan i skierowałam się w stronę mieszkania. Nieuniknione było, że się spóźnimy. Po chwili obok znalazłeś się Ty i w ciszy szliśmy do domu. Kiedyś to był Nasz dom..  

~~~~

   Otwieram drzwi mieszkania moja mama czeka już ubrana gotowa, by opuścić mieszkanie. Po chwili zdała sobie sprawę, że nie jestem Sama i nie jest z tego powodu zadowolona. Biorę głęboki oddech obawiając się tego, że wygarnie Ci wszystko, co o Tobie mówiła.

-Gdybym miała czas, to powiedziałabym Ci, jak bardzo uważam Cię za podłego dupka, który skrzywdził moją córkę. – powiedziała w Jego stronę. – Nie wiem co tu robisz Andrzej, ale dobrze Ci radzę. Nie psuj na nowo świata mojej córki. Dopiero co pozbierała się po Twojej stracie.

   Wychodzi zamykając drzwi, a ja ściągam z siebie kurtkę. Robisz to samo, po czym siadamy naprzeciw siebie w salonie. Znów jest jak kiedyś..

   Nazywasz się Andrzej Wrona. Przez ponad dwa lata byliśmy razem, jednak mnie zostawiłeś mnie. Wybrałeś grę w Skrze Bełchatów. A to Twój dawny klub okazał się dziś lepszy.

Jesteś Andrzej  - w kwietniu złamałeś mi serce. Chcesz to naprawić? Myślisz, że Ci się uda? Naprawdę myślisz, że będę gotowa Ci wybaczyć?

______

Cześć,

Tym razem o was nie zapominam!  Obiecany główny bohater już jest. Podejrzewałam, że uda mi się to zrobić tak, by ciężko było odgadnąć kto Nim jest. Malowana odrzuciła Andrzeja, a to On! Nie wiem jakie typy miała Szanowna_L ale jestem strasznie ciekawa, czy pomyślała o Wronce! 
Kolejny rozdział w kolejny weekend, bo trójkę mam już Gotową, tylko czwórka dopiero się piszę.

Pozdrawiam, Irmina